Κυριακή 3 Μαΐου: Συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια χωρίς τον Θανάση Βέγγο, τον ηθοποιό που άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
«Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα» – Θανάσης Βέγγος (ο πιο σημαντικός, ο δικός μας)
Ο Θανάσης Βέγγος είναι το ασπρόμαυρο στο θερινό σινεμά της νιότης, η ταινία της Κυριακής στην τηλεόραση, το σπαρακτικό γέλιο, το θλιμμένο μας χαμόγελο, το βούρκωμά μας. Ο Θανάσης Βέγγος είναι κυτταρικός μέσα μας, μέρος μας, κομμάτι από την ανθρωπιά μας. Τίμιος, λιγομίλητος, φιλότιμος, αγωνιστής της ζωής, αθώος, συντροφικός, πιστός, όλο να τρέχει, για να προλάβει, για να πληρώσει, για να προσφέρει, για να ανταπεξέλθει, για να πολεμήσει τους Γερμανούς, για να γίνει ήρωας χωρίς να θέλει, να κάνει γενναίες πράξεις, με φόβο, ανύποπτος στην ομορφιά του, στην σπουδαιότητά του, στο μεγαλείο του, με φόντο την απλότητα, την μασίφ του λαϊκότητα, την τόσο φυσική, για αυτόν ξεχασμένη ανθρωπιά, συμπόνια, συντροφικότητα. Ο Θανάσης Βέγγος είναι ο Έλληνας στα ωραία του. Σαν τον πατέρα μας. Σαν τον παππού μας. Σαν εκείνον που κρύβεται μέσα μας, φοβισμένος, να βγει να φωνάξει τα δίκια του.